Joost van Eil


Het leven is als fietsen. Om niet om te vallen, moet je de vaart er in houden

Het leven is als fietsen. Om niet om te vallen moet je de vaart er in houden. Toch is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan, zeker nu ik weet dat mijn vader ongeneeslijk ziek is.

Ik ga een poging wagen de vaart er in te houden (en niet alleen voor mezelf). Dat betekent dat ik mezelf tot het uiterste ga inspannen, begin juni 2020, op een berg in Frankrijk. In de aanloop naar dat moment ga ik proberen zo veel mogelijk geld in te zamelen voor KWF kankerbestrijding. Allemaal onder de vlag van het Alpe díHuZes evenement waar zoín vijfduizend mensen zo ongeveer hetzelfde gaan proberen te doen.  

Als vers gepensioneerde handarbeidleraar ging mijn vader vanaf eind 2018 van de ene fysieke klacht naar de andere. Dat bracht hem in maart 2019 in het ziekenhuis voor een scan, op zoek naar een oorzaak voor al die fysieke malheur. Wij wisten haast zeker dat het een hernia moest zijn. Met geen pen valt te beschrijven hoe groot het ongeloof en hoe enorm de dreun was toen we hoorden dat geen hernia, maar tumorweefsel was geconstateerd. In een klap, zů veel vragen en nagenoeg geen antwoorden. Mijn vader kreeg de ene arts na de andere aan het bed om, veelal slecht, nieuws aan te moeten horen. Dat allemaal in een vierpersoons ziekenhuiskamer waar lief en leed (vooral leed) met elkaar gedeeld werd. De definitieve diagnose, uitgezaaide longkanker, sloeg ons helemaal onderuit. Ieder van ons gezin, op zijn of haar eigen manier, trilde op de grondvesten. Het staat allemaal in schril contrast met de geboorte van zijn twee kleinzoons. Juist, laat dat eens even op je inwerken.

Natuurlijk brengen verdriet, angst, boosheid en machteloosheid ons naar gedachten en gesprekken die we nooit hadden of voerden. Natuurlijk maken we ons zorgen en zijn we soms boos. Waar slŠŠt dit op, wie verzint dit, waarom hij en waarom nu?

Wanneer er, zoals afgelopen herfst, sprake is van langdurige ziekenhuisopname, is er geen ontkennen aan dat mijn vader ernstig ziek is. Het voelt bij vlagen machteloos.

Als er iemand is die echter geen machteloosheid uitstraalt, dan is dat mijn vader zelf. Als ik zie hoe hij met zijn ziekte omgaat.. ik maak er een diepe buiging voor en ben apetrots op hem. Ik zie iemand die strijdbaar is en blijft. Iemand die met vuur in de ogen en mentaal ijzersterk alles ondergaat wat op hem wordt afgeschoten. Ik zie iemand die geniet van de kleine dingen. En als het dan een dag niet gaat, dan gaat het misschien morgen wel. Kort na ontslag uit het ziekenhuis, met rollator en al mee naar de intocht van Sinterklaas. Met volle teugen, letterlijk en figuurlijk, genieten van een hapje uit-eten en met de familie samenzijn met Kerstmis. Ondanks zijn ziekte toch maar mooi elke week gaan biljarten en vaak nog winnen ook. Dat soort dingen.

Vanaf het moment van diagnose is papa onder behandeling met immuuntherapie in combinatie met chemotherapie, een behandeling die er nog niet zo lang is voor longkanker. Inmiddels zijn we aangekomen in een onderhoudsfase, een fase waarvan we hopen dat deze zo lang als mogelijk duurt en zo goed mogelijk verloopt.

Als familie zijn we al langer betrokken bij Alpe díHuZes. Mijn moeder en Dorien, mijn oudste zus, deden mee in 2016. Vorig jaar fietsten Eva, mijn jongste zus, en ome Jos mee met Alpe díHuZus. Ik fietste toen mee namens papa. Hij wilde heel graag, samen met mama, voor hun aan kanker overleden beste vriend mee doen, maar de realiteit maakte dit onmogelijk.

Meer dan ooit ben ik er van overtuigd dat initiatieven zoals Alpe díHuZes onmisbaar zijn. Door geld in te zamelen stellen we de wetenschap, al is het maar beetje, in staat verder te zoeken naar een leefbare oplossing tegen kanker. Een oplossing om kanker niet dodelijk te laten zijn, maar chronisch. Want hoe hard we ook ons best doen, wat voor doorbraak immuuntherapie ook is, tegen uitgezaaide longkanker is vooralsnog geen medicijn wat iemand kan doen genezen.

Omdat iets doen beter voelt dan niets doen, in een poging iets minder machteloos toe te kijken, ga ik geld inzamelen voor KWF kankerbestrijding. Dat doe ik door te vragen om sponsoring als ik Alpe díHuez 186 keer probeer op te fietsen. Je hoeft geen genie te zijn om te stellen dat ik dat niet ga halen. Laat dat nu precies de bedoeling zijn. Want hoe hard ik ook mijn best doe, hoeveel geld ik ook uitgeef aan een fiets en hoe hard ik ook train, 186 keer Alpe díHuez op fietsen op ťťn dag is onmogelijk. Ik ga mijn uiterste best doen om zo ver mogelijk te komen. Wat dat precies betekent zien we in juni 2020 wel. Faal ik als ik het niet haal? Of verlies ik de strijd? Wat mij betreft niet.

Wij plannen ons bezoek aan Alpe díHuez begin juni, papa gaat ook mee. En mocht dat niet lukken, lukt het misschien volgend jaar wel. Op die manier proberen we de vaart er in te houden. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.